Gəlib keçdin, yolunda gör necə bu xaki-sər qalmış

Gəlib keçdin, yolunda gör necə bu xaki-sər qalmış, Deyil gözlər, sənin addımlarından bir əsər qalmış.

Ümidim vardı qəlbə kim, ciyər qanı qidasıydı, Nədir halım bu dəmdə kim, nə qəlbim, nə ciyər qalmış.

Bizimlə heç danışmırsan, necə sakitsən, heyranəm, Bu sənsən, ya nəzərdə bir xəyali-simbər qalmış!

Onun dəfində qaldıqda bütün tədbirlərim aciz, Əcəl tutdu ətəkdən, dur ki, tədbiri-digər qalmış.

Fəraqında o yarın olmadım bir təkcə mən məhzun, Bu cür beytül-həzəndə çoxlu Yəqub növhəgər qalmış.

Yolun azmış bəla sordu, necə tapsın mənə bir yol Tutub qəm damənimdən söylədi: bu, dərbədər qalmış.

Onu bir dəfə görməklə, Füzuli, olmuram qane, Nə çarə eyləyim, ömrümdən ancaq bu qədər qalmış.