Gəl, ey rahət sanan əsbab cəm’in, qılma nadanlıq
Gəl, ey rahət sanan əsbab cəm’in, qılma nadanlıq, Təriqi-fəqr tut kim, fəqr imiş aləmdə sultanlıq.
Murad ər səltənətdən kami-dildir, nəfsə tabe’ sən, Nə hasil səltənət adilə qılmaq bəndəfərmanlıq.
Pərişanlıqdan, ey xəlqi-cahan, siz cəm edin xatir Ki, mən cəm eylədim hər qanda vardır bir pərişanlıq.
Nə tale’dir bu kim, aləmdə ağaz etmədim bir iş Kim, ol işdən sərəncam etmədim, hasil peşimanlıq.
Mənə zülmi-sərih ol kafər eylər, kimsə mən’ etməz, Füzuli, küfr olurmu gər desəm yoxdur müsəlmanlıq?
Lüğət: Ağaz – başlama, ibtida, başlanğc; Sərih – açıq, aydın