Gəl, ey dilbər, iki aləmdə cansan

Gəl, ey dilbər, iki aləmdə cansan, Gəl, ey ruhi-rəvanım, sən nə cansan?!

Fələk üstündə heyrandır, mələk mat, Nə dəryasan, nə gövhərsən, nə kansan?

Həyati-Xızr axar daim ləbindən, Anınçün çeşmeyi-abi-rəvansan.

Gözündən fitnə yayıldı cahana, Məgər kim, fitneyi-axırzamansan!

Saçın buyu Xətavü Rumu dutdu, Bu buy ilə məgər ənbərfəşansan?!

Saçından çün bəlirdi küntəkənzən, Bəyan eylə, bəyan, şərhi-bəyansan!

Cahan oldu bu gün hüsnündə mə’mur, Məgər ki, hüsn ilə kişvərsitansan!

Cahanın səhl imiş sudü ziyanı, Ziyansız aşiqə sən biziyansan!

Bəladır qamətin, amma və lakin Bu qədd ilə bəlayi-nagəhansan.

Camalındır bu gün aləmdə, ey can, Əyan oldu cahan, həqdən əyansan.

Dəmadəm hüsnünə heyran olur can, Məgər kim, sən həyati-cavidansan!

______________________Milli Kitabxana_______________________

Cahan yandı bu gün eşqin oduna, Yaxarsan aşiqi, atəşzəbansan!

Səba zülfün tozunu yelə verdi, Məgər kim, sünbüli-ənbərnihansan!

Mana sən nəqlini ərz etmə, vaiz, Anınçün kim, yalançı qissəxansan!

Nəsimi çün səni buldu əzəldən, Həqiqət bildi ki, sən laməkansan!

______________________Milli Kitabxana_______________________