Gecələr ta halimə gərdun təmaşa etmədi
Gecələr ta halimə gərdun təmaşa etmədi, Tərk edib bidadını, bir mehr peyda etmədi.
Navəkin gör kim, yarub əşkim, tutar göz pərdəsin, Ey deyən Musa əsası qət’i-dərya etmədi.
Hər dəmindən min Məsiha zindeyi-cavid olur, Sən edən izhari-e’cazi Məsiha etmədi.
Aşiyan ta rövzeyi-kuyində tutdu mürği-dil, Keçdi tovfi-Kə’bədən, uçmağə pərva etmədi.
Hiç abid anmadı lə’lin ki, gözdən qan töküb, Səcdədən durduqca, təğyiri-müsəlla etmədi.
Zə’fi-tale’ kəsdi dünyadən nəsibin zahidin, Yoxsa öz rə’yilə zahid tərki-dünya etmədi.
Etmədi eldən nihan bir gecə tovfi-kuyini Kim, Füzulini sədayi-nalə rüsva etmədi.
Lüğət: Gərd – toz; Navək – ox; Cavid – əbədi, daimi, həmişəlik; Aşiyan – yuva, sığınacaq yeri; Təğyir – döndərmək, dəyişmək; Zahid – dünya işlərindən əl çəkərək ibadətlə məşğul olan adam