Firqətin çəkdim, nigara, vəsli-rüxsarın gərək
Firqətin çəkdim, nigara, vəsli-rüxsarın gərək Xəstəhaləm, dilbəra, lə’li-şəkərbarın gərək.
Baxmanam gül yüzinə hüsnin var ikən, ey pəri, Neylərəm mən nərgisi, ol çeşmi-bimarın gərək.
Bəhri-çeşmim ağlamaqdan əbr tək baran tökər, Bu pərişan könlümə ləfzi-göhərbarın gərək.
Mürği-baği-eşqsən, əbsəm oturma, can quşu, Dilbərin kuyində daim naleyi-zarın gərək.
Ey Xətayi, gülşənə var, xaki-payin gör anın, Gər sana ol ahu gözlü, müşkbu yarın gərək.
Lüğət: Firqət – ayrılıq; Nigar – sevgili, bəzəkli; Vəsl – qovuşmaq; Hüsn – gözəllik; Çeşmi – giryan – ağlar göz; Bimar – xəstə; Bəhr – dəniz; Əbr – bulud; Baran – yağış; Mürği – hərim – məhrəm quşu; Əbsəm – lal, danışmamaq