Əzilsəm, torpağımdan çıxmasın toz istəmiş dövran

Əzilsəm, torpağımdan çıxmasın toz istəmiş dövran, Odur kim, isladar əndamımı gözdən axan qandan.

Edib təsiri-badə meynəyə bağ içrə ondandır Ki, hey qalxar, yatar sərxoş kimi alcaq təkan hər an.

Bəla daşı yağar başıma, yoxsa çərxin eyvanı Ciyərdən çəkdiyim atəşlə ahımdan olub viran?

Bitirsə qəbrim üstə vəhşi otlar, yad edin, dostlar Ki, bir gül üzlü canan həsrətilə olmuşam qurban.

Məsiha daməni pak olmalı hər ləkədən bildin, Odur vəchi şərabı ləblərindən sildin, ey canan.

Olubdur həsrət ilə parə-parə sinəm, əl çəkməz, Vurar qəlbimə xəncər xəncər üstdən ol məhi-taban.

Füzuli, gözlərimə nur verdi hüsnü cananın, Başından kəsməsin haq sayəni, ey sahibi-ehsan!