Ey vücudun əsəri, xilqəti-əşya səbəbi!
Ey vücudun əsəri, xilqəti-əşya səbəbi! Nəbi ol vəqt ki, bilfe’l gərəkməzdi nəbi.
Seyyidi-əbtəhiyü məkkiyü ümmiyü zəki, Haşimiyü mədəniyü qüreyşiyü ərəbi1.
Səbqəti-zat ilə eyvani-risalət sədri, Şərəfi-əsl ilə fehristi-rüsul müntəxəbi.
Əzmi-çərx etdi Məsiha ki, bula me’racın, Yetmədi mənzili-məqsudə təriqi-tələbi.
Ənbiyadan kimə sən tək bu, müyəssərdir kim, Adəmə vəchi-mübahat ola izzü nəsəbi.
Xələfi-mö’təbəri-Adəmü Həvva sənsən, Cə’ələllahü fədaən ləkə ümmi və əbi2.
Ya Nəbi, qılma Füzulini qapından məhrum, Əfv qıl, var isə dərgahdə tərki-ədəbi.
Lüğət: Xilqət – xəlq olunmaq, yaranmaq; Rüsul – elçilər, peyğəmbərlər; Müntəxəb – seçilmiş; Ənbiya – peyğəmbərlər; Mübahat – öyünmək, fəxr etmək; Xələf – övlad; Ümmi – anadangəlmə yazıb-oxumaq bilməyən