Ey üzün nuri-təcəlli, mə’niyi-iman budur

Ey üzün nuri-təcəlli, mə’niyi-iman budur, Hər kim iqrar eyləməz, insan degil, heyvan budur.

Sün’ü biçun eylədi zahir üzün, yüz afərin, Yoxdur anda sirri-peyda, nükteyi-pünhan budur.

Görmüşəm ziba üzünü, surəti-rəhmandurur, Sormuşam lə’li-ləbini, dərdimə dərman budur.

Leylətül-me’rac zülfün, qabə qövseyndir qaşın, Hər kişi kim, oldu layiq, eydinə qurban budur.

Surətin lövhündə yazmış nəqşbəndi-kafü nun, Ayəti-Allahu nurən, höccətü bürhan budur.

Surətin vəchində buldu, bildi arif sirrini, Bilmədi qafil bu sirri, cahilü nadan budur.

Söylədi zahir Nəsimi şe’rini, verdim cavab: Ruhi-qüdsü qıldı təhsin, dedi kim, Salman budur.