Ey pəri, hüsnün sənin cani-cəhandan yaxşıdır
Ey pəri, hüsnün sənin cani-cəhandan yaxşıdır, Bəlkə ancaq can degil, canü cahandan yaxşıdır.
Gərçi Yə’qubi zəif etdi fəraqi Yusifin, Zə’f içində ol dəxi mən natəvandan yaxşıdır.
Ögməyin mahi-fələknin pərtövi-rüxsarini, Ol pərinin hüsni mahi-asimandan yaxşıdır.
Aşiqi viranədən mən’ etmə, ey əql əhli kim, Xəstədil Məcnunə səhra xanümandan yaxşıdır.
Bu Xətayi cu kənarında nə baxsın sərvə kim, Qəddi-dilcuyi onun sərvi-rəvandan yaxşıdır.
Lüğət: Hüsn – gözəllik; Natəvan – gücsüz; Rəvan – həyat, diri, axan, gedən, ruh, can