Ey olub me’rac bürhani-ülüvvi-şan sana!
Ey olub me’rac bürhani-ülüvvi-şan sana! Yerə enmiş göydən istiqbal edib Fürqan sana.
Heyni-də’vayi-nübüvvət müddəi ilzaminə, Cahil ikən el, kəmali-elm bəs bürhan sana.
Kilki-hökmün çəkdi hərfi-sairi-ədyanə xət, Hökm isbat etdi nəfyi-sairi-ədyan sana.
Baqiyi mö’cüz nə hacət əmri-həq isbatinə, Aləm içrə mö’cüzi-baqi yetər qur’an sana.
Vəsf Cibrili-əmin etmiş qəbuli-xidmətin, Sirri-Həq kəşfinə ayətlə yetib fərman sana.
Sənsən ol xatəm ki, dəf’ etmiş təmami-hakimi, Xatəmi-hökmi-risalət tapşırıb dövran sana.
Ol qədər zövqi-şəfa’ət cövhəri-zatındadır Kim, gəlir ərzi-xəta mə’nidə bir ehsan sana.
Mahi-növdür, yoxsa sən etdikdə seyri-asiman, Qaldırıb barmaq gətirmiş asiman iman sana.
Ya nəbi, lütfün Füzulidən kəm etmə ol zaman Kim, olur təslim miftahi-dəri-ğüfran sana.
Lüğət: Bürhan – dəlil, sənəd; Ülüvv – ucalıq, yüksəklik; İstiqbal – pişvaz etmək, qabağa çıxmaq, qarşılamaq; Fürqan – Quranın ikinci adı; xeyirlə şəri ayıran; Heyn – an, zaman; Müddəi – iddia edən, rəqib; Kilk – qələm; Ədyan – dinlər; Baqi – əbədi, daimi, həmişəlik; artıq qalan; Əmin – inanılmış; mötəbər; Xatəm – üzük qaşı, möhür; Miftah – açar