Ey nuri-səmavatü zəmin, gərçi nihansan
Ey nuri-səmavatü zəmin, gərçi nihansan, Amma nəzəri – arifü danadə əyansan.
Batin gözünün yox səni görməkdə qüsuri, Zahir gözü görməz səni, əlbəttə, nihansan.
Zatın eləyib cümleyi-əşyadə təcəlla, Musa közünə turi-həqiqətdə əyansan.
Bir Adəmü İsadə degil nəfxeyi-ruhun, Aləm hamı qalibdi, sən ol qalibə cansan.
Kəssən nəzəri-feyzüvi bir ləhzə cahandan, Nabud olur aləm, sən ona ruhi-rəvansan.
Gəh badi-səbatək verisən gülşənə rövnəq, Gəh soldurusan gülləri, sən badi-xəzansan.
Sən qaimi-bizzatsən, aləm hamı bilğeyr, Xəllaqi-səmavatü zəmin, kövnü məkansan.
Minbir adının hər biri bir aşiqə munis, Tapmaz səni bir kəs, genə binamü nişansan.
Ey Seyyidi-pir, eylə meyi-vəhdətə rəğbət, İstərsən əgər olmağa həmvarə cavan, sən?