Ey navəki-şövqin sipəri-sineyi-əhbab
Ey navəki-şövqin sipəri-sineyi-əhbab, Zülfün xəmi ərbabi-vəfa seydinə qüllab!
Mehrabdə şəkli-xəmi-əbruyi-lətifin, Vacib bu cəhətdən qamuya səcdeyi-mehrab.
Suzim der idim şəm’ sana eyləyə rövşən, Nəzzareyi-rüxsarına yox şəm’də həm tab.
Xurşid cəmalından ol ay saldı niqabın, Sübh oldu, dur ey bəxt, nədir munca şəkərxab?
Dün sübh yetirdim fələkə mövci-sirişkim, Qərq etdi fələk üzrə olan əncümü girdab.
Saqi məgər ol lə’l sözün der meyi-nabə Kim, düşdü əyağinə, əlin öpdü meyi-nab?!
Cəm’iyyəti-əsbabə könül vermə, Füzuli Kim, təfriqədir xatirə cəm’iyyəti-əsbab.
Lüğət: Navək – ox; Əhbab – dostlar; Ərbabi – yəqin – yəqinlik sahibləri, elm ilə yəqin mərtəbəsinə atanlar; Qüllab – çəngəl, qarmaq; Dur – uzaq; Şəkərxab – sizin yuxu; Sirişk – göz yaşı; Əncüm – ulduzlar; Təfriqə – dağınıqlıq, ayrılıq