Ey müsəvvir, yar timsalinə surət vermədin

Ey müsəvvir, yar timsalinə surət vermədin, Zülfü rüx çəkdin, vəli tabü təravət vermədin.

Eşq sevdasından, ey naseh, məni mən’ eylədin, Yox imiş əqlin, mənə yaxşı nəsihət vermədin.

Dün ki, fürsət düşdü xaki-dərgəhindən kam alam, Noldu, ey göz yaşı, göz açmağa fürsət vermədin.

Göz yumub aləmdən, istərdim açam rüxsarinə, Canım aldın, göz yumub-açınca möhlət vermədin.

Bumudur rəhmin ki, xalin eylər ikən qəsdi-can, Çıxdı xəttin kim, onu mən’ edə, rüxsət vermədin.

Vermə hüsn əhlinə, ya rəb, qüdrəti-rəsmi-cəfa, Çün cəfa çəkməkdə eşq əhlinə taqət vermədin.

Ey Füzuli, öldün, əfğan etmədin, rəhmət sənə! Rəhm qıldın, xəlqə əfğanınla zəhmət vermədin.