Ey könül, şad ol kim, ol məhbubi-zibadır gələn

Ey könül, şad ol kim, ol məhbubi-zibadır gələn, Mehr ilə can verdigin mahi-dilaradır gələn.

Doldu könlüm Kə’bəsi nuri-səfa ilə, yəqin Hüsnü Yusif, xülqü Əhməd, nitqi Isadır gələn.

Necə getməsin başımdan əql, könlümdən qərar, Gözləri nərgis, ləbi lə’li-müsəffadır gələn.

Ellər uyur gecələr, mən sübhədək ah eylərəm, Həmdülillah kim, bu gün şol mahsimadır gələn.

Gül yanağın üzrə o səb’ülməsani zülfdən, Bilməzəm başıma ol dəmdən nə sevdadır gələn.

Der Nəsimini görənlər yollarına payimal: Yenə ol şuridəvü sərməstü şeydadır gələn?