Ey cahandidə gözüm, bunca ki, çox yaşın var
Ey cahandidə gözüm, bunca ki, çox yaşın var, Az görübsən eyi gün, vəh nə yaman başın var?
Var rüxsarimə xunabə çəkən müjganım, Qıl qələm kimi ki, nəqş etməyə nəqqaşın var.
Şövqi-nə’lim oda salır necə kim, qarşımda, Atəşin təl’ət ilən zülfü gözün, qaşın var.
Lə’l kani kimi, gər köksümü çak eyləyələr, Onda xunabə ilən rəngli çox daşın var.
Rəhi-eşq içrə, Füzuli, demə tənha yürürəm, Key xəbərsiz, qəmü möhnət kimi yoldaşın var.
Lüğət: Vəh – aydınlıq, aşkarlıq