Əqldən eşq cüda saldı, zəbun etdi məni
Əqldən eşq cüda saldı, zəbun etdi məni, Daxili-silsileyi-əhli-cünun etdi məni.
Bu gözəllər qəmi-eşqində mənim halımı gör, Xəm qılıb qəm bu əlif qəddimi, nun etdi məni.
Olmaz idim bu qədər eşqin ilə taqətsiz, Lütfünün azlığı aləmdə zəbun etdi məni.
Var ümidim ki, məni tənə vuranlar tanımaz, Çox şadam, göz yaşım aludeyi-xun etdi məni.
Bu şəkər ləblərin azadə idim qeydindən, Saldı ləlin yenə zəncirə, füsun etdi məni.
O şirin ləbdən uzaq, dərd ilə bağrım yarılır, Kuhkəndən daha ol şivə füzun etdi məni.
Eşq dərdi var əzəldən də, Füzuli, məndə, Indi sanma, fələk eşqinlə nigun etdi məni.