Əgərçi ignə tək keçdim cahanın hər nə varindən
Əgərçi ignə tək keçdim cahanın hər nə varindən, Hənuz ardımcadır qeydi-təəllüq zülfi tarindən.
Şəhidi-eşq olub, feyzi-bəqa kəsb eyləmək xoşdur, Nə hasil bivəfa dəhrin həyati-müstə’arindən.
Hübabi-əşkü ahi-pürşərər qılmış məni fariq, Cahanın qəsri-siməndudü kaxi-zərnigarindən.
Görünməz surəti-ümmidi-vəslin lövhi-canımdan, Mükəddərdir məgər ol ayinə cismim qübarindən?
Uzanır rişteyi-tuli-əməl didar zövqilə, Xəm açıldıqca ol gülçöhrə zülfi-tabdarindən.
Sənədir iqtidası tovfi-kuyi-Leyli etməkdə, Xəsü xarı qopar, ey naqə, Məcnun rəhgüzarindən.
Füzulidən məlamət ehtirazın istəyən guya Degil vaqif dili-suzanü çeşmi-əşkbarindən.
Lüğət: Hübab – suyun üzərində əmələ gələn qabarcıq, köpük; Siməndud – gümüş suyuna çəkilmiş; Lövh – lövhə, səhifə. M; Naqə – dişi dəvə, maya