Dünyəvü üqbadə sən tək yari-ğəmxar istərəm
Dünyəvü üqbadə sən tək yari-ğəmxar istərəm, Xəlq edər divarə səcdə, bəndə didar istərəm.
Tuti tək təlx oldu ağzım, istərəm şəkkər ləbin, Bülbüli-sərgəştəyəm, hər gündə gülzar istərəm.
Hər vəfasız dilbərə vermən könül, ey dilrüba, Bir sənin tək dilbəri yari-vəfadar istərəm.
Çün sən ey dərdə təbibim, etməsən dərmanımı, Bu vücudi-zarimi hər gündə bimar istərəm.
Bu Xətayi bəndə ol qaşın quluyam sidq ilən, Qılmışam bir qatla iqrari, nə inkar istərəm.
Lüğət: Üqba – axirət, o biri dünya; Didar – görüş, üz; Təlx – acı; Dilrüba – gözəl, könülalan; Bimar – xəstə