Dün eşitdim gülşənə naz ilə etmişsən güzar

Dün eşitdim gülşənə naz ilə etmişsən güzar, Rəşki-ruyindən yetişmişdir gülə yüzlərcə xar.

Sən bahar əyyamı göstərdin camalın bağdə, Bağ nəqşindən xəcalət çəkdi-nəqqaşi-bahar.

Əks edibdir gülüzarın şişeyi-ayinədə, Ya ki, al lalə bitirmiş hər tərəfdə cuybar?

Əks edən sayə deyildir, bəlkə cami-rəşkdən, Məst düşmüş cuybarə sərvlər, ey gülüzar!

Qönçələr dilxun olub ləli-ləbin rəşkilə kim, Od tutub yanmaqdadır şəmi-rüxündən laləzar.

Qamətindən kölgələr düşdükcə yolda sağ-sola, Sanki dolmuşdur mələklərlə sərasər rəhgüzar.

Ey gözüm, rahi-vəfa içrə Füzuli neyləmiş? Kim, salıbsan gözdən, etmişsən onu bietibar