Dün dedim: – tərk et yolunda, təndə candır sən deyən
Dün dedim: – Tərk et yolunda, təndə candır sən deyən, Leyk bu cismim içində laməkandır sən deyən.
Yarə sordum ki, dəhanın ğönçədir, ya zərrədir? Yar eydir: – Mən dəxi bilmən, binişandır sən deyən.
Mən dedim: – Gördüm şəbistan pərdədən ol çöhrəni, Yar eydir: – Yarın degildir, binişandır sən deyən.1
Mən dedim: – Mənzərdə gördüm pür cəmalın hər gecə. Yar eydir: – Təkdürür ol, mah-asimandır sən deyən.2
Bu Xətayi dedi kim, yüzündə gördü həq yüzün, Der: – Xəyalındır sənin, gözdən nihandır sən deyən.
Lüğət: Dün – dünən, gecə; Dəhan – ağız; Şəbistan – yataq otağı, hərəmxana; Pür – dolu; Mah – ay; Nihan – gizli