Dilbəra, zülfün şəbində mahi-taban gizlidir!
Dilbəra, zülfün şəbində mahi-taban gizlidir! Ənbərin zülfündə daim ənbərəfşan gizlidir.
Yazılıdır səfhəsində surətin inna fətəh, Hərf-hərf anın üzündə xətmi-Qur’an gizlidir.
Ləblərindən daima axar həyati-cavidan, Şol səbəbdən dilbərin abında heyvan gizlidir.
Doğradı qəmzən xədəngi, bağrımı qan eylədi, Şol səhamın qəmzəsində zəxmi-peykan gizlidir.
Gözü kordur, görmədi üzündə iman nurunu, Gül yanağın çöhrəsində nuri-iman gizlidir.
Dərdimin çünkim dəvasın bilmədi, sordum təbib, Şol səbəbdən kim, sənin dərdində dərman gizlidir.
Əhdü peyman istədi səndən Nəsimi, ey nigar, Əhdü peymanında anın əhdü peyman gizlidir.
Lüğət: Mahi – Balıq; Ənbərəfşan – Ənbər saçan; Şol – O; Zəxm – Yara