Dilbəra, yüzünü görsəm mahi-tabanım derəm
Dilbəra, yüzünü görsəm mahi-tabanım derəm, Boyunu görgəc budur sərvi-xuramanım derəm.
Kirpigin, qaşın görüb tirü kamanım söylərəm, Zülf ilən vəchin görüb şəm’i-şəbistanım derəm.
Zəhməti-dərdin könüldə eyni-dərmandır mana, Can demən mehrinə təndə, bəlkə cananım derəm.
Bülbüli-baği-vüsaləm, ey güləndamım mənim, Arizü rüxsarını görsəm, gülüstanım derəm.
Eşqiniz könlündə çün dutmuş Xətayinin məqam, Mən anı viran içində gənci-pünhanım derəm.
Lüğət: Taban – parlaq; Vəch – səbəb, üz; Şəbistan – yataq otağı, hərəmxana; Ariz – yanaq; Gənc – xəzinə