Dil ki, sərmənzili ol zülfi-pərişan olmuş

Dil ki, sərmənzili ol zülfi-pərişan olmuş, Nola cürmi ki, asılmasına fərman olmuş?

Şahsən mülki-məlahətdə, sənə qullar çox, Biri oldur ki, varıb Misrdə sultan olmuş.

Rəhm edib aşiqini həşr günü yaqmayalar Ki, bu dünyada əsiri-qəmi-hicran olmuş.

Dedilər, qəm gedirər badə, çox içdim sənsiz, Qəmi-hicranə müfid olmadı ol qan olmuş.

Bağibani-çəməni-dəhrə xəyali-dəhənin Səbəbi-tərbiyəti-qönçeyi-xəndan olmuş.

Adəm əvvəl səri-kuyin verib almış cənnət, Eşidib tə’ni-mələk, sonra peşiman olmuş.

Ey Füzuli, mənim əhvalimə bir vaqif yox, Böylə kim, aləm onun hüsnünə heyran olmuş.