Deyil kirpik bu kim, qan ilə qəltan, ey nigar, etdim

Deyil kirpik bu kim, qan ilə qəltan, ey nigar, etdim, Ürəkdə gül üzündən bir tikan vardı, kənar etdim.

Gözəllər zülfünün vəsfində tərk etdim deyim bir söz, Cünun zəncirini qırdım, həvayi-nəfsi xar etdim.

Ürək oddan xilas olsun deyə, mən çak sinəmdən, Yol açdım qəlbimə, göz yaşımı qəlbə nisar etdim.

Gözəllər zülfünə həsrət gözüm al qanla dolmuşdu, Axıtdım torpağa ol qanı, dəşti laləzar etdim.

Bu parə-parə könlümdə qopan tufanı gördükdə, Axıtdım ol qədərqa kim, onu xarü nəzar gördüm.

Ürək dərdini sildim göz yaşıyla lövhi-canımdan, Qəmü möhnət binasın qanlı sellə tarümar etdim.

Könüldə eşq tərkin qılmağa vardı bir az meylim, Rəqibin təni artdıqca, o bir meyli həzar etdim.

Gözəllər zülfünün zəncirinə könlü əsir etmək Xəta imiş, bu mənanı mən indi aşikar etdim.

Füzuli, ol qədər məstəm o mahın şövq camından, Özümdən eşq dərdini necə bilməm kənar etdim.