Deyil hübab tutubdur bu dideyi-tərimi

Deyil hübab tutubdur bu dideyi-tərimi, Həvası özgələrin tərk edir bu cür sərimi.

Yaxıbdır atəşi-qeyrət məni, bilinməz heç Nə etmişəm, nə sözüm incidib o dilbərimi?

Ayağın öpməyə yol tapmıram onun, nə edim? Məgər çəkib salalar kuyi-yarə peykərimi.

Kimin cəsarəti vardır mənə bərabər ola? Önümdə çün görürəm tək o nazlı dilbərimi.

Qəmindən öldüm, inan, rəhm edib xilas eylə, Bu qəmli könlümü, bu cismi-dərdpərvərimi.

Nə üzlə rahət olum, qalmışam uzaq səndən Ki, hər tüküm tikana döndərib bu bəstərimi.

Rəqib, qoy məni yarım daha çox incitsin, Demə ki, yar kəsər ruziyi-müqərrərimi.

Hərifi-bəzmi-qəməm, xuni-dil mənə bəsdir, Meyi-vüsal məgər doldurarmı sağərimi?

Ey aləm içrə ən uca məsnəd məkan sənə, Yüksək məqamü mərtəbədir izzü şan sənə.

Bürhani-qate oldu sözün sərbəsər sənin, Etmiş müsəxxər aləmi tiği-zəban sənə.

Açdın ümumi aləmə xani-kəraməti, Mehman olub bu nemətə əhli-canan sənə.

Həyyə ələs-səlat ilə hər sübhü şamdə Dəvət qılır cəmaəti hər bir əzan sənə.

Min dərd olursa, çarə ona bir sözün yetər, Ecazdır məgər o ləbi-dürfəşan sənə?

İnsü mələk sücud eləsə, var ləyaqəti, Ol asitan ki, itlər olur pasiban sənə.

İstər Füzuli göndərə pakizə qəlblə Ruhi-rəvan səlamını hər bir zaman sənə.