Derlər ki, xəlq üç yüz ili Adəm ağladı

Derlər ki, xəlq üç yüz ili Adəm ağladı, İnsaf etməyib babamız, çox kəm ağladı.

Olsa həyatım ağlar idim ruzi-həşrətək, Üç yüz ilin nə behcəti kim, Adəm ağladı?

Mən ağlayanda Kövsərə yüz verdi yüz məlal, Kəbə geyib libasi-qəra, Zəmzəm ağladı.

Gəh övcü gəh həzizdə gördü fəğanımı, Mütrüb nə vəqt eylədi zilü bəm, ağladı.

Düşdüm cüda çü cənnəti-kuyindən ol məhin, Halimə oldu cinnü pəri həmdəm, ağladı.

Göz yaşı ilə xürrəm o sərvi edib könül, Bir ləhzə görmədi özünü xürrəm, ağladı.

Gördü gözüm ki, yarı gəlir ağlayanda mən, Seyyid kimi sirişk töküb peyhəm ağladı.