Dərd yoxdur kimsədə, yoxsa təbibi-feyzi-eşq
Dərd yoxdur kimsədə, yoxsa təbibi-feyzi-eşq, Kimdə gördü dərd kim, ol dərdə dərman etmədi. Səbr yoxdur mərdümi-aləmdə, yoxsa ruzigar, Hansı müşküldür ki, tədric ilə dərman etmədi?
Qəlbi-nadan olur həmişə siyah, Laləvəş, rəngi ruyi-əhmər olur. Üzü fəzl əhlinin riyazətlə, Zəri-xalis misali əfsər olur. Gər zəif olsa cismi danişmənd, Ərəbi at çünki lağər olur.
Nükteyi-eşq neçə surətdən Əhli-mə’na ilə təsrih etdik. Kəsrəti vəhdətə qıldıq təbdil, Cümlədən üzləti tərcih etdik.
Lüğət: Mərdüm – göz giləsi; xalq, camaat; Əfsər – tac; Kəsrət – çoxluq