Dəhənin şövqünü cansuz güman etməz idim

Dəhənin şövqünü cansuz güman etməz idim, Yoxsa bir dəm onu mən munisi-can etməz idim.

Vəsfi-xali-ləbini bilsə idim naməqdur, Arizusunda qara bağrımı qan etməz idim.

Xublər aşiqə meyl etmədigin bilsə idim, Özümü eşq ilə rüsvayi-cəhan etməz idim.

Düşməsəydi gözümün yaşinə feyzi-nəzərin, Onu hər sərvin əyağinə rəvan etməz edim.

Salmasaydım dili-viranə imarət tərhin, Onda gənci-gühəri-eşqi nəhan etməz idim.

Sitəmi-tə’neyi-əğyarə degildim vaqif, Yoqsa yarın səri-kuyində məkan etməz idim.

Etməsəydi sitəmi-yar, Füzuli, məni-zar, Bunca fəryad çəkib, ahü fəğan etməz idim.