Çirağ göydüricək atəşi-nihanimdən
Çirağ göydüricək atəşi-nihanimdən, Fitiləsin qılıram məğızi-üstüxanimdən.
Açıldı girməgə qəm, can evinə rövzənlər, Çəkəndə oxlarını cismi-natəvanimdən.
Oxun təsərrüf edib cismi, qəsdi-can etdi, Noleydi rəhm qılıb keçməsəydi canimdən.
Bir ignə etdi məni zə’f, riştəm ol qandır Ki, müttəsil tökülür çeşmi-xunfəşanimdən.
Ədayi-şükri-xədəngindir ol səda ki, çıxar, Zaman-zaman tökülən qətrə-qətrə qanimdən.
Oxun müsahibətilə keçər xoş ovqatım, Həlak olurdum əgər təprənəyədi yanimdən.
Qəmi-nihanımı eylər, Füzuli, ellərə faş, Ikən əzabdəyəm naləvü fəğanimdən.
Lüğət: Məğız – ilik; iç, beyin; Rövzən – pəncərə, baca; Müttəsil – bir-birinin ardınca, daima