Çeşmin atanda ğəmzə məgər can dilər yenə?
Çeşmin atanda ğəmzə məgər can dilər yenə? Cəlladi gör ki, tökmək içün qan dilər yenə.
İstər rəqib vəsli-dəhanın xəyalini, Ol divi gör ki, mülki-Süleyman dilər yenə.
İstər könül ki, nuş edə lə’lin zülalini, Ol Xızrı gör ki, çeşmeyi-heyvan dilər yenə.
Zülfün yüzün kənarını dutmuşdurur, vəli Kafər çərisi ğarəti-iman dilər yenə.
Miskin Xətayi qapuna gəldi, inayət et, Vəslin gədası vayeyi-ehsan dilər yenə.
Lüğət: Çeşmi – giryan – ağlar göz; Vəsl – qovuşmaq; Dəhan – ağız; Zülal – saf su, sağlam, təmiz; Çeşmeyi – heyvan – dirilik bulağı; Vəli – ancaq, lakin