Cəfa oxunu atır qeyrə ol yeganə, haray
Cəfa oxunu atır qeyrə ol yeganə, haray! Xədəngi-qəmzəsinə olmadım nişanə, haray!
Əgər ki, güldə vəfa görsə idi bülbüli-zar, Bu qədr suz ilə etməzdi yanə-yanə haray.
Görə harayımı şayəd o şəh, sora halım, Harayımı özümə eylərəm bəhanə, haray!
Tənim hilal kimi günbəgün zəif oldu, Yetişmədi əlim ol mahi-dilsitanə, haray!
Hanı o qaşı kəmanım ki, yetsin imdadə, Rəqib qoydu oxun çilleyi-kamanə, haray!
Mərizi-dideyi-yarəm hanı o İsa-dəm, Ucaldı naləvü fəryadım asimanə, haray!
Könül binasını yıxdı sirişki-çeşmi-tərim, Qəmində seyli-fənayə gedir bu xanə, haray!
Piyadə dəştdə ol şahdən cüda düşdüm, Yetir bu bikəsi, ey Xızr, karvanə, haray!
Xəyali-zülfü rüxi-ol pərilə leylü nahar, Cünun təki mənə adət olub fəsanə, haray!
Təğafül ilə bu gün ötdü yar Seyyiddən, Yəqin, rəqib salıb yarı bəd gümanə, haray!