Canə basdım qönçəvəş peykanını, ey tazə gül
Canə basdım qönçəvəş peykanını, ey tazə gül, Dözmək içün hicrinə düzdüm dəmirdən bir könül.
Vəh nə sairsən ki, oddan su çıxardın, sudan od, Tərlədib rüxsarını gül-gül qılanda tabi-mül.
Yandırıb əczayi-tərkibim, külüm verəsən yelə, Yox yolundan dönməgim, varım sənindir cüzvi küll.
Mərdümi-çeşmim yığar navəklərin mümkün sanır Ol ağaclar birlə tutmaq əşk dəryasinə pül.
Ey könül, lövhi-əməl nəqşi-bəqadən sadədir, Fani etmə ömrün ol sevdadə kim, baqi degül.
Surətaray olma, təhsili-kəmali-mə’ni et Kim, bəhayim növ’ün etməz adəmi zərbəft çül.
Nola dersəm qədr ilə əfzun Məsihadən səni, Yerü göy mizan olub fərq olmuş ağrdan yünül.
Atəşi-dil öylə suzandır ki, basmaz hiç kim, Rəhm edib navəklərindən özgə zəxmim üzrə kül.
Hasilin əvvəl qəmi-canandı axir təki-can, Bu imiş qismət, Füzuli, xah ağıla, xah gül.
Lüğət: Peykan – ox; Vəh – aydınlıq, aşkarlıq; Mül – üzüm şərabı; Mərdüm – göz giləsi; xalq, camaat; Əşk – göz yaşı; Pül – körpü; Lövh – lövhə, səhifə. M; Baqi – əbədi, daimi, həmişəlik; artıq qalan; Zəxm – yara