Can həmişə ol günəş rüxsara döndərmiş üzün

Can həmişə ol günəş rüxsara döndərmiş üzün, Şeş cəhətdən şol büti-əyyara döndərmiş üzün.

Kə’bədən döndərdi üzün kim ki, gördü üzünü, Gör nə göyçək qibleyü divara döndərmiş üzün.

Ba vücud ol kim, tökər qanımnı çeşmi-məst ilə, Gecə-gündüz nərgisi-xunxara döndərmiş üzün.

Aşiqin üzü həmişə dilbərə qarşı dönər, Abidi gör kim, necə divara döndərmiş üzün.

Incə zülfün bəndinə könlüm dolaşmışdır, vəli Gahi-gah şol türreyi-tərrara döndərmiş üzün.

Can quşunu uçuranda buldu iman hər kim ol, Canü dildən ol pərirüxasara döndərmiş üzün.

Ey Nəsimi, kainatın halına sən baxma kim, Çünki canan daima dildara döndərmiş üzün.