Buraqdı xakə hüsnün afitabi-aləmarayi
Buraqdı xakə hüsnün afitabi-aləmarayi, Götürdü yer üzündən mö’cüzi-lə’lin Məsihayi.
Iki gözdən rəvan etmiş sirişkim qamətin şövqi, Əsayi-mö’cizi gör kim, iki bölmüş bu dəryayi.
Bükülmüş qəddimi qurtarə gör qüllabi-zülfündən, Xətadır, çəkməsin çox bağrı çökmüş bir sınıq yayi.
Rüxün üzrə xəmi-əbruni görmək istərəm, əmma Ikən düşvar olur, gün var ikən görmək yeni ayi.
Şərabi-nabə lütf et, möhtəsib, qəhr ilə çox baxma, Mükəddər qılma əksi-tirədən cami-müsəffayi.
Yedi gündür ol ayi görmədim, ahim şərarilə Nola qılsam Bənatün-nə’ş ilə yeksan Sürəyyayi.
Füzuli, əşk seylilə pərişan olma, səbr eylə! Ona həm var ola axir, tutub durarmı dünyayi?
Lüğət: Sirişk – göz yaşı; Qüllab – çəngəl, qarmaq; Düşvar – çətin, müşkül. E; Möhtəsib – dinin qanunlarını qoruyan mə’mur; Tirə – qaranlıq, tutqun; Bənatün – nə’ş – sünbülə bürcü; Əşk – göz yaşı