Bülbülü şövqi-gül etmiş hər təmənnadən qəni

Bülbülü şövqi-gül etmiş hər təmənnadən qəni, Sevdiyi güldür fəqət ənvai-sevdadən qəni.

Hicrdə nalan ikən artar nəvasın şövqi-vəsl Gülsitani-eşqdə kimdir o şeydadən qəni.

Hüsni-gülnarı nigarın can fəzadır ruhbəxş, Eyləyir əmvatı ehya ol məsihadən qəni.

Taqi-əbrusu, ləbi-ləli, edər aşiqləri Məscidu meyxanələrdən, cami-səhbadən qəni.

Aşiqi-rindəm, qənidir, zahida, dinim mənim, Laubalilər deyilmi zöhdü təqvadən qəni?

Xəlq istiğnayi-sərvətdən fəqir olduqca mən, Talibi-fəqr ikən oldum, rənci-iğnadən qəni.

Fariğ olmaqsa məramın həmmi-qəmmi-dəhrdən Ey könül, ol arzuyi-xami-fərdadən qəni.

Bilmə Məcnuni-biyabən gərdə təşbihim mənim, Aşiqi-vəchi-nigarəm hüsni-Leyladan qəni,

Məsti-cami-vəhdətəm, məhvi-nəzərdir masiva, Hübbi-yar etmiş məni ədavu ədnadən qəni.

Yox mərizi-eşqə bir çarə bunu aləm bilir, Dərdi-bidərmanımızdır kim ətibbadən qəni.

Küyi-yari tərk qılmam fərzdir hübbül-vətən, Çün belə təlim edib ol cümlə mənadən qəni.

Ey Şəfai, aşiqi-məna olanlar dəhrdə, Oldular tərkibi-surətdən, hüveyladən qəni.