Bu tübşi kim, yeri dər ziri-padır
Bu tübşi kim, yeri dər ziri-padır, Fələklər çərxi anə pəhnümadır.
Həmişə xakə sanmışdır özüni Anınçün gözlər içrə tutiyadır.
Müdəvvərdir, müsəvvərdir, münəvvər, Yer üstə sureyi-şəmsüz-zühadır.
Anın mir’atinə bax, həqqi gör kim, Kim, ol aineyi-geytinümadır.
Yüzi ol şəms imiş bəzm əhli içrə, Təala şanəhü, əhli-liqadır.
Anınçün olmuş anın şərbəti pak Ki, heyvan suyilən yüz tən nəvadır.
Xətayi, şükr qıl həq qüdrətinə Ki, həqqin bilməyən əhli-xətadır.
Lüğət: Çərxi – kəcrov – əyri dolanan zəmanə; Münəvvər – işıqlı; Bəzm – kef məclisi; Tən – bədən