Bu aləm hüsninə heyrandır, ey dust
Bu aləm hüsninə heyrandır, ey dust, Sana bu qönçə ləb xəndandır, ey dust.
Mən ol Yə’qub nisbət zar boldum, Cəmalın Yusifi-Kən’andır, ey dust.
Hilali qaşını ta gördü çeşmim, Bu canım eydinə qurbandır, ey dust.
Sana bu künfəkan valeh bolubdur, Ki, hüsnin surəti-rəhmandır, ey dust.
Cəmalın səfhəsində xəttü xalın, Yüzündə ayəti-Qur’andır, ey dust.
Sənin eşqin vücudim şəhdi içrə Bu könlüm təxtinə sultandır, ey dust.
Xətayiyə, demişsən, cövr edim çox, Yenə lütfü yenə ehsandır, ey dust.
Lüğət: Ləb – dodaq; Xəndan – gülən; Hilal – aypara; Çeşmi – giryan – ağlar göz; Hüsn – gözəllik; Rəhman – şəfqətli, rəhmli; Xətt – yanaq, yazı; Cövr – zülm