Boy atıbsan sərv tək, bir afəti-can olmusan

Boy atıbsan sərv tək, bir afəti-can olmusan, Parlayıb bir gün kimi, aşubi-dövran olmusan.

Qəmzənə öyrətmisən aşiqləri öldürməyi, Ey gözəl, sən qatili-övladi-insan olmusan.

Yusif ilə sən iki dövran əzizi oldunuz, Bir zamanlar o, sən isə indi sultan olmusan.

Hüsn bağinə bəzəkdir qönçəvü sərvü gülün, Gülyanaq, qönçədəhan, sərvi-xuraman olmusan.

Gəl cəfa daşı məni-divanəyə vurma daha, Bir uşaq sanma özün, növrəstə canan olmusan.

Ondakı qönçə dəhanın yoxluğu olmuş yəqin, Ey könül, bica gümanla əhli-nisyan olmusan.

Ah oxun keçdi fələkdən, ey Füzuli, indi sən, Qamətin xəm olsa da, bir mərdi-meydan olmusan.