Bəsindir, ey fələk, etdin zəbunü xar məni

Bəsindir, ey fələk, etdin zəbunü xar məni, Büküb də qəddimi qıldın qəmə düçar məni.

Gözümdə cilvənüma etmə gəl hər ədnanı, Həsəd qəmilə daha etmə əşkbar məni.

Bu qəm kəməndini boynumdan aç, yetər bu qədər, Cünun kəməndinə çox eyləmə düçar məni.

Ümidsizəm, yanıram, gəl bu atəşə su çilə, Kül olmadan ürəyim, qıl ümidvar məni.

Yetib o dəm ki, mənim bəxt qönçəm açsın gül, Bu qanlı bağrım ilə qoyma intizar məni.

Yetib o gün ki, verib bəxt rütbəmə qiymət, Bu qədər etməyəsən zarü dilfikar məni.

Füzuli, dərdin ağırdır, yüz afərin sənə kim, Dözürsən, etmədən aləmdə şərmsar məni.