Aşiq oldum yenə bir tazə güli-rə’nayə
Aşiq oldum yenə bir tazə güli-rə’nayə Ki, salır al ilə hər dəm məni yüz qovğayə.
Lət urub qalibi-fərsudəmi gəh həbs qılır, Gəh sərasiməvü üryan buraxır səhrayə.
Yüzümün qanilə kimüxtini al etdim kim, Aləti-sən’ət ola ol büti-bipərvayə.
Bu nə işdir ki, bizi ignə kimi incəldib, Salır iplik kimi hər dəm bir uzun sevdayə.
Ayağın bağılamış avarələrin sən’ət ilə, Yox nəhayət səri-kuyində gəzən şeydayə.
Ləxt-ləxt olmuş ikən qəmzə dirəfşini çəkib, Çarəsaz olmadı bir gün məni-qəmfərsayə.
Yaxa çak edəni başmaq kimi salır ayağa, Ey Füzuli, bax onun etdiyi istiğınayə.
Lüğət: Kimüxt – saqrı dərisi; Ləxt – ləxt – parça-parça; Dirəfş – bayraq; İstiğına – vara qənaət etmə, nazlanma, ağr davranma; laqeydlik