Aləm oldu şad səndən, mən əsiri-qəm hənuz

Aləm oldu şad səndən, mən əsiri-qəm hənuz, Aləm etdi tərki-qəm, məndə qəmi-aləm hənuz.

Can bağşlardı ləbin izhari-göftar eyləyib, Urmadan Isa ləbi canbəxşlikdən dəm hənuz.

Səcdəgah etmişdi eşq əhli qaşın mehrabini, Qılmadan xeyli-məlaik səcdeyi-Adəm hənuz.

Canə dərdin, cismə peykanın rəvan etmişdi hökm, Cismilə can irtibatı olmadan möhkəm hənuz.

Əşk sərf eylər fələkdən kam hasil qılmağa, Bu gühər qədrini bilməz dideyi-pürnəm hənuz.

Pərdeyi-çeşmim məqam etmişdi bir tərsabeçə, Olmadan məhdi-Məsiha daməni-Məryəm hənuz.

Ey Füzuli, eylədi hər dərdə dərman ol təbib, Bir mənim zəxmimdir ancaq bulmayan mərhəm hənuz.