Aldı gülzar içrə su əksi-üzari-alini
Aldı gülzar içrə su əksi-üzari-alini, Çəkdi güllər surətin, mənzur edib timsalini.
Adın etmiş gün, alıb bir əks mir’ati-fələk, Sübh göstərdikdə sən rüxsari-fərrüxfalini.
Şərhə bir gün qıldığın bidadi çəkməz həşrədək, Ol mələk kim, yazmaq istər nameyi-ə’malini.
Seyli-xun xalın xəyalilə pozub göz mərdümün, Mərdüm etmiş çeşmi-xunbarə xəyali-xalini.
Mürği-dil qalmadı kim, seyd olmadı, ey şuxçeşm, Sakin et pərvazdən şəhbazi-mişkinbalini.
Qoymadın bir kimsə cövrün çəkməyə, rəhm et dəmi, Mən’ qıl xunrizlikdən qəmzeyi-qəttalini.
Qəm günü üstümdə səndən qeyri yox, ey dudi-ah! Lütf qıl, məndən götürmə sayeyi-iqbalini.
Ey Füzuli, bəs ki, qəmnak oldu əhvalın soran, Qəmdən ölsən, hiç kim sormaz dəxi əhvalini.
Lüğət: Üzar – yanaq. V; Mənzur – nəzərə alınmış, baxılmış; Şərhə – şərhə – para-para, dilim-dilim; Mərdüm – göz giləsi; xalq, camaat; Seyd – ov, şikar