Təbriz

Dedilər Bakıdan qonağın gəlir, Söz gəzdi dodaqdan-dodağa, Təbriz. Uçdum Savalana, qondum Səhəndə, Səs düşdü bu dağdan, o dağa, Təbriz.

Küləklər köhləni, qayalar nalı, Yeddinci göydəydi şairin halı, Qoşa qanaq bildim Eynal-Zeynalı, Sığmadım eyvana, otağa, Təbriz.

Duyğular dayaza, dərinə düşdü, Yolum şəhərlərin pirinə düşdü, Axır ki, ürəyim yerinə düşdü, Oldum səndən ötrü sadağa, Təbriz.

Dərələr keçirdim, dağlar aşırdım, Duyğular selində aşıb-daşırdım. Çoxdan bu səfərə hazırlaşırdım, Kəsirdi yolumu qadağa, Təbriz.

Yurda səpələndi mənim hər param, Elə bil sağaldı yüz illik yaram. Səndən ayrılsam da, sənsiz olmaram, Qonaram hər kökə, budağa, Təbriz.