Sübhün çağı bir hikmətə tuş oldum
Sübhün çağı bir hikmətə tuş oldum, Desəm inanmazlar, sirri - sübhandı. Yeddi qat qalandı, daşsız, kərpicsiz, O qalada bir əjdaha pünhandı.
Nə qədər baxıram, yoxdu gözləri, İki buynuzu var, bəhri-şeşpəri, Nə əl-ayağı var, nə balü pəri, Seyr eləyir, nə gərdişi-dövrandı?!
Nə zamankı sərin çıxardır dərdən, Yeddi qat qalanı tərpədir yerdən, Qaldım aciz, zəlil, heyran, sərgərdən, Bilmədim çinidi, ya üstüxandı?
Dindirrəm, dillənmir, yoxdu zəbanı, Ona tərtib verir kərəmin kanı, Özü dincdi, heç incitmir insanı, Heyif, ismi doğrulara düşmandı.
Səhərdən-səhərə edir seyranı, Götürür qalanı, gəzir hər yanı, Aşıq Ələsgərəm, bu müəmmanı, Hər kəs tapsa, canım ona qurbandı.