Köz ilə

Kimim var ki, yara ərzim yetirsin, Eşq oduna yandım getdim köz ilə. Gəlib öz əliylə odum söndürsün, Yoxsa sönməz varan ilə, buz ilə.

Gələn keçdi, gələcəyə yurd qoydu, Aşnalığı namərd açdı, mərd qoydu. Yar sinəmdə dağ üstündə dərd qoydu, Dərd üstünə bürc qoyubdur duz ilə.

Məşuqum tapdırmaz, tapsam, el verməz, İqbalım oyanmaz, bəxtim həm durmaz, Ürək həm dincəlməz, könül həm durmaz, Dost camalın görməyincə göz ilə.

Bir dərdə düşmüşm, heç kimsə bilməz, İsa anmaz, Loğman çarəsin qılmaz, Gələr, durmaz, duman başdan sovulmaz, Hər zaman bir dərd söylərəm söz ilə.

Min eşq ilə mali-dünya yığarsan, Bir şahıyçün yüz könülə dəyərsən. Dünya dərya, tən bir saldır, axarsan, Haçanacan tay gedərsən düz ilə.

Bu dünya malından kim qandı bir zad, Əvvəli qəm-qayğı, axırı bərbad, Olacağın budur sənin, adəmzad, Yox olarsən torpaq ilə, toz ilə.

Məxdumqulu, nə mənzildir, durarsan, Yurd kimindir, ağır işlər vurarsan, Qismət olsa, qarış yerə girərsən, Nəsib etsə, altı arşın bez ilə.