İlk qafiyələr

Həmsöhbət olarmış Allahla bəndə, Ömrün yaddaşında nələr var, nələr. Görəsən ilk dəfə dilə gələndə, Nəyə işarəymiş bu qafiyələr?

Nə zaman qəlbimə salıb bu səsi, Arpa bərəkətmiş, at muradıymış. Bəlkə də Tanrının ilk qafiyəsi Körpə ürəyimdə dinən sazıymış.

Mənim şeiriyyətim ərəndən, ərdən, Oğuzdan, qopuzdan gələn sirr idi. Anam zarafatla deyirdi hərdən: “Beş yaşı olanda o şair idi”.

Yatmışam yalına ilk qafiyəmin, Onu ağ at kimi çapıram indi. Büküb dizlərini həsrətin, qəmin, Dirilik suyunu tapıram indi.

Zaman qiymətini endirməz heçə, Dirilik suyunun adı şeirdi. Yüz illər dolana, min illər keçə, Yenə ruhumuzun dadı şeirdi.

Peyğəmbər dilindən nur yağa-yağa, İşığa çevrilib, nura bələnmiş. Quran qafiyədi başdan-ayağa, Söz-söz, kəlmə-kəlmə qafiyələnmiş.

Qoşulub gedərəm köçün birinə, Yoxdu ehtiyacım sərvətə, zərə. Mən köçüb gedəndə kəfən yerinə, Məni bükərsiniz qafiyələrə.