Həyəcan
Ürək yazıq neyləsin! Əbədi yükə dönür bir anın həyəcanı. Dərin dərələr salır, qara yarğanlar açır, Zəlzələnin, zərbənin, tufanın həyəcanı. Dərddən betər öldürür xəstənin ümidini, Gəzdikcə tapılmayan dərmanın həyəcanı. Ağrı külək, ömür şam, əsən kimi söndürür, Zamanlara sığışmır zamanın həyəcanı. Qanlı təpə, qanlı düz, qanlı meydan görmüşük, Getməz gözdən, könüldən bu qanın həyəcanı. Bitib-tükənən deyil ömrün sonuna qədər, Duyan, görən, düşünən insanın həyəcanı!