Hər üçümüz

Ürək məni sizin evə gətirən zaman, Payız fəsli, xoş havalı bir axşam idi. Hardan desək toy sözünün üstə gəlirdik, El-obatək könlümüzdə toy-bayram idi.

Saat gəlib neçə olub, neçə bilmədik, Bircə sözdən həyəcansız keçə bilmədik. Necə gəldi, necə getdi gecə, bilmədik, Bizi belə alışdıran arzu-kam idi.

Təbiət də lap olmuşdu şair xəyallı, Oxşayırdı könlümüzü yaşıllı, allı. Eşq o anda süzülürdü şəkərli, ballı, İçən oğul istəyirdi, dolu cam idi.

Unutmaram o gecəni, o əziz anı, Ulduz kimi arzuların yox idi sanı. Hər üçümüz bir istəyə vermişdik canı, Danışan mən, alışan sən, yanan şam idi.