Doğular

Həssas qəlbin nəğmələri kövrək olar, həzin olar, Dağdan qopan səsin ömrü dağlar qədər uzun olar. Allah ilə söhbət üçün ilahidən izin olar, Nəğmə könül yanğısıdır, coşan həvəsdən doğular!

Yetim olandan soruşun, desin ki, “Segah”da nə var, “Şüştər” nədir, “Şur” nə deyir, “Rast”da, “Cahargah”da nə var? Şeiri duyan yaxşı bilər, şair çəkən ahda nə var, Sənət zindanda bərkiyər, dəmir qəfəsdən doğular!

Ney tutuşar, tar alışar, sim gərilər, pərdə yanar, Çəkdiyimiz müsibətə, düşdüyümüz dərdə yanar. Od ağzından çıxan sözün nuru könüllərdə yanar, Doğma əsər, doğma kitab, doğma nəfəsdən doğular!

Min-bir nəğmə deyən gələr, mini gedər, biri qalar, Bir olanın səcdə üçün hər ürəkdə piri qalar. Haqqa qulaq asan kişi zaman-zaman diri qalar, Ölümsüzlük hava üstə süzülən səsdən doğular!

Ellər üçün əriyən kəs yana-yana neyə dönər, Genişlənər dünya kimi yerə dönər, göyə dönər. Hay-küy ilə gələnlərin axırı hay-küyə dönər, Ulu nəğmə, ulu hava həmişə pəsdən doğular!

Haqdan enib gələn səsi boğsalar da boğulmazdı, Dəniz kimi, dərya kimi qurumazdı, soğulmazdı. Hər oğuldan Heydərbaba nəğmələri doğulmazdı, O da bir Şəhriyar kimi istəkli kəsdən doğular!