Bəlayi-eşqə düşdün, ey büti-məhparə, səbr eylə

Bəlayi-eşqə düşdün, ey büti-məhparə, səbr eylə, Günün oldisə gər hicran əlindən qarə, səbr eylə, Ümidi-vəsli-cənnət eyləyib yan narə, səbr eylə, Düşüb Məcnun kimi səhranı gəz avarə, səbr eylə, Cəfayi-dövri-gərdun dunü kəcrəftarə, səbr eylə.

Bu ahugözlülər bağlar kəməndi-zülf ilə şiri, Tökübdür çoxların qanın bu yolda eşq şəmşiri, İtirmə kəsrəti-qəmdən, əzizim, rahi-tədbiri, Məhəbbət pak olursa, çox olur əlbəttə təsiri, Edər ahın əsər ol dilbəri-xunxarə, səbr eylə.

Oxurdum məktəbi-üşşaqdə təsnifi-Loğmanı – Ki, gördüm səbt olub hər müşkülə bir növ samanı, Bu qədri çəkmə hicri-yar əlindən ahü əfqanı, O hansı dərddir kim, olmasın aləmdə dərmanı, Yazılmış dəhrdə hər dərd üçün bir çarə, səbr eylə.

Vuran Mənsurluq lafın qəmi-darından incinməz, Özün pərvanətək şəmə vuran narından incinməz. O şirin ləlin, aşiq, təlx göftarından incinməz. Gülüstani-cahanda gül sevən, xarından incinməz, Əgər yar istəyirsən, təneyi-əğyarə səbr eylə.

Nə qəm, olsa sənə, ey dust, düşmən cümleyi-aləm – Ki, mülki-hüsn içində, tacidarım, şahsən sən həm, Çəkib müjgan sipahı eylə yeksər aləmi bərhəm, Və lakin zəxmi-tiri-yarə hərgiz istəmə mərhəm, Yetə gər sinən üzrə yarə üstən yarə, səbr eylə.

Əgərçi xurdü xabı eşq üşşaqə həram eylər, Xəyali-zülfü rüxsarı günün möhnətlə şam eylər, Nə Əflatun bu dərdin çarəsin, nə Cəm, nə cam eylər, Olur ki, vəsli-dilbər bir gün, ey məh, iltiyam elyər, Əgər Seyyid kimi könlün ola sədparə, səbr eylə.